Huwelijk ZKH Prins Willem Alexander en Máxima Zorreguieta

3 sep 2006 20:30

VPRO • 0 min

Onder de beelden van het huwelijk zijn geluidsopnamen vanuit de regiewagen te horen. De regieassistente geeft de regisseur aan welke plaatjes op welke camera te zien zijn. De regisseur (Rudolf Spoor) geeft camerawissels door aan de schakeltechnicus (Edith Ruyg). De Gids was een mediaprogramma van de VARA (2001-2002), gepresenteerd door Matthijs van Nieuwkerk. In deze aflevering was Rudolf Spoor te gast, de regisseur van de rechtstreekse NOS-uitzending van het huwelijk van prins Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta op 2 februari 2002. Deze uitzending was Rudolf Spoors laatste grote evenement, na 42 jaar in dienst van de omroep. Ruim zes miljoen mensen bekeken de uitzending. De muziek: Carel Kraaijenhof op bandoneon en het Concertgebouw Kamerorkest spelen Adios Nonino, een tango van Astor Piazzolla. Het koor is het Nederlands Kamerkoor. Achter de regisseur zat ook nog een partituuradviseur die hem aangaf wanneer bijvoorbeeld de harp, de eerste violen en de triangel in actie zouden komen. ‘Attentie, dit wordt het’ We spraken regisseur Rudolf Spoor over de traan van Máxima. >U deed de regie van de live-uitzending van het huwelijk van Máxima en Willem-Alexander? RS: ‘Ik deed de regie van het kerkelijk huwelijk. Het burgerlijk huwelijk in de Beurs van Berlage en de rijtoer werden weer door anderen geregisseerd.’ > Met hoeveel camera’s werkte u? RS: ‘Ik had twintig televisiecamera’s in de kerk, waaronder twee op achtentwintig meter hoogte aan een balk tegen het plafond. Die werden gebruikt voor het grootse openingsshot toen het bruidspaar de kerk binnenkwam. Verschillende camera’s werden op afstand bediend, ik had er bijvoorbeeld een paar verstopt achter bloemstukken om dicht bij het paar te komen zonder hun privacy te schenden. In het orkest zat een cameraman in rokkostuum met een in het zwart ingepakte camera op zijn schouder, in plaats van een muziekinstrument. Die heeft hele mooie opnames kunnen maken van de handen van de harpist, van de eerste viool en van de triangel. En niemand die dat heeft opgemerkt. Verder was er een Engelse cameraploeg van zes man met miniatuurcameraatjes. Die had ik in Noorwegen aan het werk gezien toen ik naar het huwelijk van de Noorse kroonprins met Mette Marit ging, ter voorbereiding. Die kleine cameraatjes had ik helemaal ingepakt met goudfolie en weggewerkt in het koperen hek tegenover het bruidspaar.’ > Een gedegen voorbereiding… RS: ‘De voorbereiding duurde vijf maanden, voor een uitzending van anderhalf uur. Het was heel bijzonder, met zo’n groot team – er werkten 57 mensen actief mee – en uitgezonden in 14 landen, waaronder Argentinië.’ > En de traan van Máxima? RS: ‘Ik ging naar de muziekrepetities in Hilversum waar bandoneonist Carel Kraayenhof speelde, en ik werd elke keer geraakt door een bepaald moment in de muziek [de tango Adios Nonino] waarin het hele koor en het orkest aanzwelt en ook Kraayenhof voluit speelt. Ik heb me de muziek toen thuis tot op de seconde ingeprent. Die climax duurt 12 seconden, dan is er een moment rust. Ik dacht: “áls er een traan mocht komen, dan is het daar”. ‘Het is het enige stuk in de ceremonie dat speciaal voor Máxima was, dat over Argentinië ging. Zij had natuurlijk vlak daarvoor met het burgerlijk huwelijk haar Argentijns staatsburgerschap verloren en kwam als Nederlandse in de kerk. Het is daardoor een emotioneel moment, het is haar moment. En het is een schitterend stuk in het spel van Carel Kraayenhof. In de 12 seconden waarin de muziek aanzwelt moest de camera precies zoals het koor, het orkest en Kraayenhof speelden, zo dicht mogelijk bij Máxima uitkomen. Om dan in de seconde rust een close up te krijgen van Máxima. Na die seconde moest de camera dan weer uitzoomen naar een “two-shot” van Máxima en Willem-Alexander. ‘Het shot van de traan werd gedraaid door een onbemande camera die bediend werd door een cameravrouw op dertig meter afstand. Toen dit moment dan echt was aangebroken zei ik: “Attentie, dit wordt het”. Ik wist dat dit het moment zou zijn van een eventuele traan. En het gebeurde zoals ik had gedacht. Het is ook gekozen tot één van de mooiste televisiefragmenten van de afgelopen vijfentwintig jaar. Het was een mooi hoogtepunt in mijn loopbaan, daarna kon ik met pensioen.’ (Rudolf Spoor was ook de regisseur van de eerste maanlanding in 1969, zie daar)

Bekijk de hele aflevering >