Kruispunt

Het zwijgen van de familie Hond

Zo 23 sep 23:10

KRO • 31 min

Pianiste Iris Hond maakt samen met haar vader een emotionele reis naar Auschwitz. Ze doorbreken het jarenlange zwijgen en gaan de confrontatie aan met hun Joodse familiegeschiedenis en met elkaar.

'Realiseer je je eigenlijk wel dat jouw opa en oom zijn omgekomen in Auschwitz'. Iris Hond vraagt het haar 64-jarige vader Steven terwijl ze samen in de auto op weg zijn naar Polen. 'Wat ik me realiseer is dat wij de enigen van de familie Hond zijn die een retourtje Auschwitz krijgen', zegt Steven lachend. We maken de emotionele reis naar Auschwitz van de internationaal bekende pianiste Iris Hond (31) en haar vader Steven Hond mee. We zien hoe ze de confrontatie met hun Joodse familiegeschiedenis en met elkaar aangaan. Zal het zwijgen van de familie Hond worden doorbroken? Iris maakt de reis met haar vader aan de vooravond van een nieuwe theatertour. De pianiste kreeg bovendien de prestigieuze opdracht om muziek te schrijven voor de wereldpremière van 'The Pianist'. Een Amerikaanse theaterproductie voor Broadway over het oorlogsverhaal van een Joodse pianist. Des te meer reden voor Iris om haar eigen familiegeschiedenis uit te zoeken. Voor Iris is het doel van de reis de relatie met haar vader te verbeteren en bespreekbaar te maken wat haar vader vooral probeert te negeren: zijn Joodse achtergrond en de wonden die de Tweede Wereldoorlog in haar eigen familie heeft aangebracht. Haar opa, Salomon Hond, overleefde de oorlog door onder te duiken maar verloor zijn hele familie in de Duitse concentratiekampen. Iris voelt haar hele leven intuïtief al aan dat er niet over de oorlog gesproken mag worden. Juist daardoor houdt dat verleden de familie Hond nu al drie generaties in zijn greep. Steven: 'Mijn vader maakte altijd hetzelfde afwerende gebaar als we vroegen naar de oorlog. Dat betekende geen vragen stellen, dus ik wist helemaal niks.' De impact daarvan is groot. Ook voor Iris. Zolang ze zich kan herinneren heeft ze nachtmerries: 'Als klein meisje droomde ik meerdere malen per week over de oorlog, ze haalden mijn familie weg en ik bleef achter. Ik durfde daardoor niet meer te slapen.'

Kruispunt >